Tak tak tak – Şu anda bulutlaardayım

Balkanlardan gelen o titreten enerji yine geldi, seni buldu. Nasılsın canım kız? Ben biliyorum senin derdini… ama artık balkon metaforu yapmayacak kadar akıllandım. Kimseyi kandıramadığın gibi kendine karşı da oldukça gerçekçisin. Üzgünüm. Sen kardelen, evet sana diyorum. Meğer o hikâye senmişsin.

İyi geceler.

Tamam, bozuk atmıyoruz. Devam.

Sana iyi gelecek bir şeylerden bahsedeceğim. Şu an havada bir koku var, tarif etmek istiyorum: Bakırköy’desin. Denize yakın bir ev ama arabayla on dakika. Havasız bir çatı katı. Duvarların renkleri müthiş. Kaloriferler merkezi sistem. Herkes zengin, sen hariç.

Ama bir dakika.

Ruhun bunalmış olabilir — şu anki gibi — yine de güzelsin.

Açtın camı. Çık biraz. Çık, çık, çık… hayatına son vermeyecek bir mesafede. Heh. Sarktın mı aşağı? O manzarayla çek oksijeni içine.

N’aber güzellik?

Yine düştün cam kenarlı, yeryüzüne oldukça uzak mekânına.

Ortam biraz karanlık ama ezbere biliyorsun: karşıdaki bina sekiz katlı. Üç katı yerin altında. Sitedeki tüm binalar sekiz katlı, dışarıdan beş kat gibi… ama öyle bir tufaya düşürmüşler ki o bina hepsinden uzun görünüyor.

Neyse.

Bunun adil olmadığı konusuna tam on yedi yıl takıldın. Geçiyorum. Sonra soğudun o binadan. Artık bakmıyorsun.

Deniz manzarana bir gemi giriyor.

Kasetçaları açtın. Tabii ki karışık kaset.

Yihu.

Biraz iyi hissettik. Hemen günümüze dönelim.

Geçenlerde bir şarkıya takıldım:
“İstikrarlı hayal, hakikattir.”

Döndüm baktım.
“Ulan,” dedim kendime, “nedir olduramadığın?”

Hayal desen var. Hakikat desen dibine kadar yaşıyoruz.

Cevabı bulmak zor olmadı.

Dışarıdan bakınca rutinlerin kölesi olmuşuz. Ama istikrar bu değil. Bu iş denge işi. O da bende olsa sürekli düşüp ayağımı kırmam zaten.

Daha sevimsiz bir örnek verirsem, o karşıdaki bina gibi gözden çıkarılmaktan korkuyorum.

Yok yok.

Şimdi dürüst olalım.

Hayatta en çok neyi affetmek zorunda kalıyorum biliyor musunuz?

Kendimi.
Ve beraberimde gelen tüm versiyonlarımı.

Tak.

Tak.

Tak.

Kapıda kim var?