Köklerinde saklı

Bugün uyandım. Yüz yetmişinci kez 35 yıldır yaşadığımı hatırlattım kendime.

Etrafı dinliyorum ve her gün olduğu gibi aynı uğultuda kaybolmayı bekliyorum. Çok fazla ses duyuyorum, yine hiçbirini tanımıyorum. Bu sefer farklı oluyor her şey sanki rutinden kayıyorum. Kahretsin. 

Şu ses nereden geliyor? Peki ya öteki?

Tuhaflıklar...

Hepsi birbirine benziyor. Sanki aynı şeyleri tekrar edip duruyorlar. Kırılmış dallarımı, savrulmuş yapraklarımı, çoktan dinmiş fırtınaları hatırlatıyorlar. Bunca sesin arasında nasıl bu kadar yalnız kalabildiğimi anlamıyorum.

Bir zamanlar da böyle kalabalık mıydı içim?

Hatırlıyorum, çok küçüktüm… yanımda kocaman bir meşe vardı. Ah, o meşe… Ne kadar yeşildi. O zaman da sesler vardı ama başka türlüydü. Meşenin dallarından gelen sesler berraktı. Her biri başka bir şey öğretirdi bana. Toprağı, güneşi, uzak ormanları… Meşe bilirdi. Bildiğini anlatır, bilmediğini merak ederdi. Ben de bütün yapraklarımla dinlerdim. Söyledikleri köklerime kadar inerdi.

Zamanla dallarımda kuşlar yaşamaya başladı. Kimisi şarkı söyler, kimisi durmadan sorular sorardı. Uzun, kıvırcık saçlarım rüzgarda savrulurken bir buklemden diğerine konarlardı. Hiçbiri birbirine benzemezdi ve ben hepsini tanırdım.

Yaşamaya ne kadar hevesliydim! Öğrenmek, anlamak, keşfetmek… Her sabah başka bir ihtimal vardı önümde.

Meşenin yanında korkmazdım. En sert rüzgarları kendi gövdesinde karşılarken güneşin bana ulaşmasına izin verirdi.

Meşenin büyüklüğü, benim küçük kalmamı gerektirmiyordu.

Sonra bir gün meşe devrildi.

Köklerime kadar sarsıntı hissettim.

Köklerinin bıraktığı boşluğu ve rüzgarın ilk kez bütün ağırlığıyla ince gövdeme çarpışını hatırlıyorum. Ne garip… Rüzgar aynı rüzgardı, ben aynı fidandım. Ama artık aramızda meşe yoktu.

Kuşlarım o gün susmadı, aksine daha çok öttüler. Korkuyorlardı, anlamaya çalışıyorlardı benim gibi. Bir ağaç nasıl devrilebilirdi? Bir daha gelmeyecek olmak ne demekti?

Sonra başka ağaçlar yaklaştı. Kimisi suyunu paylaştı, kimisi dallarını bana uzattı. Minnettardım. Ama zamanla kuşlarımın sesinden rahatsız olmaya başladılar.

“Çok ötüyorlar!” dediler. 

Şaşırdım. Benim kuşlarım hep böyleydi. Meşe varken kimseyi rahatsız etmeyen sesler, onun yokluğunda neden bu kadar fazla geliyordu?

Anlayamadım ama korktum. Ya bana su taşıyan ağaçlar da giderse? Ya köklerim tek başına tutunamazsa?

Bir gün kuşlarımdan birine sessiz olmasını söyledim. Sonra bir başkasına ve sonunda hepsine.

Ben kuşlarımı sevmediğim için susturmadım. Onları korumak için susturmam gerektiğini sandım. Çünkü bir zamanlar kendim olmaktan korkmazken artık kendim olursam yalnız kalacağımdan korkuyordum.

Yıllar geçti, büyüdüm. Gövdem kalınlaştı, köklerim derinleşti. Fırtınalara dayanmayı, başkalarına gölge olmayı öğrendim. Herkes güçlü olduğumu söyledi.

Ama içimde bir şeyler değişmişti.

Eskiden kuşlarım öğrendiklerini, merak ettiklerini anlatırlardı. Şimdiyse neden bir ağacın bana yüz çevirdiğini, bir başkasının neden dallarını uzak tuttuğunu konuşuyorlardı. Aynı sorular, aynı ihtimaller, aynı eski fırtınalar…

Artık rüzgar esmese de dallarım sallanıyordu. Bir yaprağım düştüğünde günlerce neden düştüğünü düşünüyordum. Oysa diğer yapraklarım hala yeşildi. Ama onları göremiyordum.

Nereye gitmişti bütün o merakım, yaşama isteğim? Yoksa meşe devrilirken benim bir parçamı da yanında mı götürmüştü?

Çevremdeki ağaçlara baktım. Kimisi rengarenk çiçekler açıyor, kimisi meyveleriyle ormanı besliyordu. Peki ben nasıl görünüyorum? Bir faydam var mıdır kendim olmamdan ötürü?

Bu düşüncelerle boğuşurken en saf haliyle küçük mavi forpus içimde henüz filizlenmemiş bir tohum olduğunu mırıldanıyordu. İnanmıştım, köklenirken bana bir şey verilmişti; bir yetenek, bir anlam, bir amaç…

Bunu düşünürken,içinden geçtiğim bütün mevsimlerin biteceğini ve içimde ne sakladığımı hiç öğrenemeyeceğim kaygısı taşıyordum.

Bu kaygıyla kendime yeni görevler verdim. Daha çok büyümeli, öğrenmeli, faydalı olmalıydım. Bunun için filizlendirdiğim her dalımda tatmin olacağım yerde gözüm uzatamadıklarımda kaldı.

Ve bir gün fark ettim: Bütün mevsimlerimi kendimi tamamlamaya çalışarak geçirirken yaşamayı unutmuştum.

Ne tuhaf… Bir ağaç bütün ömrünü nasıl bir ağaç olması gerektiğini düşünerek geçirebilir miydi?

Geçirebiliyormuş.

Ben geçirdim oradan biliyorum.

Günlerden 17 Ekim’di. Bu günün akşamı ilk kez hiçbir şey yapmadım. Bir yaprağım düştü, neden düştüğünü sorgulamadım. Hafif bir rüzgar esti, uzun kıvırcık saçlarımın arasından geçti.

Sonra bir koku duydum. Hafif, tanıdık, içimi ısıtan bir koku. Sahi nereden geliyordu?

Başka ağaçların çiçeklerini aradım. Sonra fark ettim. Koku benim dallarımdan geliyordu. Küçücük, gösterişsiz çiçekler açmıştım. Bir arı kondu, sonra bir başkası.

Ben bir ıhlamur ağacıymışım meğerse..

Bunca yıl bir meşenin gövdesine bakıp neden onun kadar güçlü olamadığımı düşünmüşüm. Oysa benim başka bir tabiatım varmış. Kalbe benzeyen yapraklarım, küçük çiçeklerim, kendime özgü bir kokum varmış.

Ben gösterişli olmak istemiyordum ya meğer yaradılışımdan geliyormuş.. Yanımdan geçen insanlar, gövdemdeki kuşlar yollarına devam ettiğinde içinde benden güzel bir şey taşısın isterim. Kokumla, çiçeklerimle, içlerini ısıtıp şifa olurken, belki zor günlerinde hatırlayacağı küçücük bir huzur olabilirim.

Ben insanların gözlerinde büyümek değil, ruhlarında güzel bir iz bırakmak isterdim.

Sonra durdum.

Yine kendimi başkalarına verebildiklerimle mi anlatıyordum? Kokumla, çiçeklerimle, beslediğim arılarla…

Peki ya kışın? Çiçeklerim döküldüğünde, kokum ormana yayılmadığında daha mı az ıhlamurdum?

Hayır. İlkbaharda da ıhlamurdum, kışın da. Yapraklarım döküldüğünde köklerim yok olmuyordu.

Bir meşe olmak zorunda değildim. Ama her mevsim güzel kokan bir ıhlamur olmak zorunda da değildim.

Bir sessizlik…

Sonra saçlarımın arasında bir kuş öttü. Sesini tanıdım. Meşenin yanında hiç korkmadan şarkı söyleyen kuşlarımdan biriydi.

İlk kez neden öttüğünü sorgulamadım. Yalnızca dinledim.

Meşe geri gelmedi. Kırılan dallarım yeniden büyümedi. Bütün kuşlarım şarkı söylemeye başlamadı. Ama ilk kez bunların hiçbirini çözmek zorunda olmadığımı hissettim.

Rüzgarı duydum, toprağı hissettim, saçlarımı serbest bıraktım ve kendime fısıldadım:

“Bugün hayatımın anlamını bulmak zorunda değilim. Bugün sadece hayatımın içinde bulunabilirim.” 

O akşam yeni bir şey öğrenmedim, kimseye bir şey öğretmedim. Yalnızca oradaydım. Köklerim toprakta, saçlarım rüzgarda, dallarımda küçük bir kuş…

Belki yarın yine eski fırtınaları hatırlayacaktım. Belki kuşlarım aynı hüzünlü şarkıları söyleyecekti.

Ama bugün yalnızca bir ıhlamurdum.

Ve ilk kez, bu kadarı yeterliydi.

Sıcak olan daha korkutucu

Bir fener, karanlık bir deniz, sessizlik… Daha çok sessizlik ve korku.

“Dinle bak,” dedi bir ses. “Hangisi daha korkutucu, hangisi daha sıcak? Belki de sıcak olan daha korkutucu.”

Şimdi dikkat et ne düşündüğüne. Yakınlaş… Yakınlaştıkça tanıyamayacaksın o meçhulü. Kanmak güzel şeydir, canının acıdığını hissetmeden. Tanıdığın, bildiğin o soğuk hissinin; kandığın o sıcaklıktan daha güven verdiğini çok sonra anlarsan, bu sefer fazlasıyla yaşlı da olacağından hem buruşuk hem üzgün ayrılacaksın bu şehirden. Nereden baksan dram bu.

Şimdi sen 35 yaşında, içi pırpır dışı tırtır bir hatun olsan neyi seçerdin? Fiziki bir dram mı, yoksa tinsel bir kaos mu?

Karanlık… İçinde oturduğun odanın dışında kalan odalar kadar. İçinden çıkamadığın o kadının bedeni kadar. Ve sessiz bir sahil hayatın kadar.

Korku ise şimdi hayalini bile kuramadığın o özgürlük kadar. Hiçbir özgürlük resitali, bu hatunun hayalinde canlanan kadar korkunç olamaz. Çünkü onun özgürlüğü önce yalnızlıktan geçecek. Sonrası mı? Hiç garantisi olmayan bir yol. Bir kere ikinci tercih olduğunu kabul ettiği noktadan başlayacak. Yani bu, çok daha fazla yara ve gözyaşı demek…

Dinle, şimdi bu karanlık gecenin tam ortasındasın. Denizin sesi var ama görmüyorsun. Fenerin var ama sadece ellerini aydınlatıyor. Sen varsın zaten. Şu an senden başka var olduğunu düşünen de yok.

Bence nereden baksan iyi bir dram. Fazla alternatifi yok hayatının.

her şeyden bir şarkı çıkmaz ya

bir şeyin şarkısı olmaması bana tuhaf geliyor.
her şeyden bir şarkı çıkmaz ya

bu kadar uzatmanın sebebi ne?

kalbin de ruhun da farkında

bunu ilk kez senden duyuyorum.
hikayen bitmemişti aslında

gerçeği kabul etmemek için elinden geleni yapıyorsun.
hakikat neye yarar göz yalansa

çok biliyorsun!
bilsen hiç ağlar mıydın sonunda

istediğin kadar konuş, dinlemeyeceğim.
duyar mı ki, anlar mı sorunca

bu konuyu burada kapatalım.
koca bir an yansın mı karşımda

daha gün başlamadan sinirlerimi bozdun.
belki son sabahtır

tamam, öyle olsun.
belki de bahardır

sustukların kafamı allak bullak etti.
al, aklımı al da, yerine koy zamanı

başka ne istiyorsun benden?
başka bir karanlık istemem ki artık

rüyanda görürsün
rüyadan güzelse

yani?
ah bu Aşk'tır.

Tak tak tak – Şu anda bulutlaardayım

Balkanlardan gelen o titreten enerji yine geldi, seni buldu. Nasılsın canım kız? Ben biliyorum senin derdini… ama artık balkon metaforu yapmayacak kadar akıllandım. Kimseyi kandıramadığın gibi kendine karşı da oldukça gerçekçisin. Üzgünüm. Sen kardelen, evet sana diyorum. Meğer o hikâye senmişsin.

İyi geceler.

Tamam, bozuk atmıyoruz. Devam.

Sana iyi gelecek bir şeylerden bahsedeceğim. Şu an havada bir koku var, tarif etmek istiyorum: Bakırköy’desin. Denize yakın bir ev ama arabayla on dakika. Havasız bir çatı katı. Duvarların renkleri müthiş. Kaloriferler merkezi sistem. Herkes zengin, sen hariç.

Ama bir dakika.

Ruhun bunalmış olabilir — şu anki gibi — yine de güzelsin.

Açtın camı. Çık biraz. Çık, çık, çık… hayatına son vermeyecek bir mesafede. Heh. Sarktın mı aşağı? O manzarayla çek oksijeni içine.

N’aber güzellik?

Yine düştün cam kenarlı, yeryüzüne oldukça uzak mekânına.

Ortam biraz karanlık ama ezbere biliyorsun: karşıdaki bina sekiz katlı. Üç katı yerin altında. Sitedeki tüm binalar sekiz katlı, dışarıdan beş kat gibi… ama öyle bir tufaya düşürmüşler ki o bina hepsinden uzun görünüyor.

Neyse.

Bunun adil olmadığı konusuna tam on yedi yıl takıldın. Geçiyorum. Sonra soğudun o binadan. Artık bakmıyorsun.

Deniz manzarana bir gemi giriyor.

Kasetçaları açtın. Tabii ki karışık kaset.

Yihu.

Biraz iyi hissettik. Hemen günümüze dönelim.

Geçenlerde bir şarkıya takıldım:
“İstikrarlı hayal, hakikattir.”

Döndüm baktım.
“Ulan,” dedim kendime, “nedir olduramadığın?”

Hayal desen var. Hakikat desen dibine kadar yaşıyoruz.

Cevabı bulmak zor olmadı.

Dışarıdan bakınca rutinlerin kölesi olmuşuz. Ama istikrar bu değil. Bu iş denge işi. O da bende olsa sürekli düşüp ayağımı kırmam zaten.

Daha sevimsiz bir örnek verirsem, o karşıdaki bina gibi gözden çıkarılmaktan korkuyorum.

Yok yok.

Şimdi dürüst olalım.

Hayatta en çok neyi affetmek zorunda kalıyorum biliyor musunuz?

Kendimi.
Ve beraberimde gelen tüm versiyonlarımı.

Tak.

Tak.

Tak.

Kapıda kim var?

Saklambaç

Önüm arkam sağım solum…
Saklanmayan ben miyim şimdi artık?

Geçenlerde İstanbul’un kokuşmuş sokaklarını içime çekerken amaçsızca dolaşıyordum. Kendimi yüzeyde tutmaya çalışıyordum ama sakladığım duygular, dinlediğim müziklerden güç alıp kendilerini hatırlatmakta ısrarcıydı. “Tamam,” dedim, “hazırım.” Bugün duyguların beni nereye götüreceğini düşünmeyi kabul ettim.

Her şeyi o kadar akademik planlamaya alışmışım ki, kendime uygunluk vermenin beni gerçekten dile getirebileceğine inanmışım. O işler öyle olmuyordu ama.

Unutmuşum.

Bazı şeyler için acı gerekiyordu. Biraz da hatırlamak. Hatırlamak içinse, günümüz deyimiyle, tetiklenmek. Bazen bir görsel, bazen bir koku, bazen de bir ses yetiyordu buna.

Sağıma soluma bakınırken, zaten seyrek olan kalabalığın içinde gözden kaçması zor bir manzarayla karşılaştım. Sırtları bana dönük iki insan, denizi izliyordu. Yan yana oturuyorlardı. Kadının, kendisinden daha zayıf ve güçsüz görünen erkeğe sarıldığını, başını okşadığını gördüm. Beş saniyeden fazla sürmedi bu sahne ama içimde bıraktığı iz çok daha uzun sürdü.

Derinden etkilendim.

Ne vardı bunda?

Bu şefkat duygusuna yabancı değildim. Hatta özverili yanımla oldukça tanıdıktı. Ama bu şefkate gerçekten ihtiyacı olan kişi olarak orada durabilmek, yadırgamadan kabul edebilmek, savunmasız kalabilmek… Kendini, karşındakinin eylemine öylece bırakabilmek bana imkânsız geliyordu. Ve tam da bu yüzden, o an bu durum iştahımı fazlasıyla kabarttı.

Güçsüz görünme ihtimali bana çok uzak. Aynaya kendine bakan bir insan da değilim zaten. Baksam belki “ya sen nesin?” diyeceğim. Bütün bunların sebebi, asla tasvip etmesem de çoğu arkadaşıma itiraf ettiğim o kibir. Orada, başını yaslayan kişinin ben olma düşüncesi bile kalbimi titretiyor. Hemen uzaklaşıyorum bu histen. Kuş gibi hafif olma ihtimalinden.

Bu iştaha odaklanmadan bir dakika öncesine kadar “burası dünya, bu kadar işte” diyordum. Ağaçlar, deniz, kediler… Hislerimi yatay hareketimi bozmayacak şekilde zapt etmiş, kendimi sarsılmamak üzerine dondurmuş, geleceği hesaplıyordum.

Saklambaç hep en güvenlisi geldi bana. Çocukken de öyleydi. Oyunu kazanmaya çalışmaz, saklandığım yerden çıkmazdım. Bir şeyler her iki taraf için de yarım kalırdı. Sonra da unutur giderdik.

O gün de fazla düşünmeden çalma listeme hızlı şarkılar ekledim, yoluma devam ettim. Kalabalığa karıştım.

Ama o günden beri içimde sancılanan, kendini göstermeye çalışan bir benlik oyunumu bozmaya çalışıyor. Susturamadıkça, iki yıl önce susturduğum kalemime geri döndüm. Güzel bir noktaya geldiğimi hissediyorum. Bir şeylere bakmak değil, gerçekten görmek… Varoluşumuzun izlerini yaratmak için ilk hamle bu. Sonrası ise kişinin kendisinde bitiyor.

Karar vermek gerekiyor:
Hayatı yaşamak mı, yoksa hayatı geçirmek mi?

Ben ikisini de deneyimlemiş, konforu için ikinciyi seçmiş biri olarak bunun dünyaya geliş sebebimi sadece ertelediğini hissediyorum.

Meteor Yağmuru

Ağustos'un havalı bir günündeyim. Yok mecazı niyazı baya püfür püfür. Elimde limonunu sevdiğim kız birası. Ya cidden insan yalnızken neden çakır keyf olmaz? Kendimi hemen cevaplıyorum. Kendi kendine konuşmuyorsun da ondan. Hatta kendi kendine kavga edemiyorsun. Ben güzel kavga
ediyormuşum meğerse. Bundan bi 4 sene önce fark ettim. Hayatımın en can alıcı yürek hoplatan kavgalarını verdim. Yahu ne güzeldi. Hele üstüne içilen o limonlular. Onların bütünlemesi tamlaması itişmesi kakışması. 

Bence kavgaya dahil olan her iki tarafta kazanır. Kendine bu kadar yaklaşabildiğin, kendini savunabildiğin tek yer tartışmaların zirvesidir çünkü. Başka zaman kendini düşünmezsin bu kadar bak. Etrafında her şeyi hoş gören seni her şeyinle seven insanların olması büyük bi şans yalanına kanmayın derim. Beni dinleyin ve bir şeyi dibine kadar savunun. Fikir kabul edilebilir olmasa bile bu dünyada tek bir doğru olmayacağı için fikrin zamanla üstüne dikilmiş bambaşka tarz yaratacaktır. Şu "aynenci dünya"da bir fikrinin olması ve onu savunabileceğin cümlelerin olması kadar imza yaratacak başka bir tavır tanımıyorum.

Ve bu şekilde sevilmek.. Bu şekilde sayılmak, birinin seni çatık kaşlarının üstünden öpmesi..

Bir kere deneyin derim.


Bugün meteor yağmuru var. Oturdum bekliyorum. Biri taş atsın da çıkarayım içimdeki o sevimli avukatı. 

Özledim içime hapsettiğim huysuz ve tatlı kadını. 

Şerefine diyorum güzelim, bu taşlar çatık kaşlarının tam üstüne değsin.

Açılış: Venüs Retrosu Seni Yeneceğim

 HeLLoo !!

Kendime yıldızların altında yeni bir yer hazırlamış, üzerinde mırıldanmış ve patilerimle yumuşatmış bulunmaktayım.

Antidepresanım ah neredeydin !

Bi yol bulur çıkarız dimi bu Venüs retrosundan?

Bence yalnızlık en zayıf noktamız değildir. Hem öyle olsa bile yalnızken bunu kimse sallamaz zaten. 


Kolay olacak biliyorum. Söz veriyorum.

Işığım rutin hayatımın karanlığına yenilmeyecek.

Biraz heyecan biraz daha heyecan hepsi bu ...

Sararırken Yapraklar

Uyanış.. Bir filizin çiçeklenmesi bir kuşun yumurtasını kırıp dünyaya seslendiği o ilk an.. Basit ama etkileyicibir düzen.. Sarıp gider mucizevi şeyler gönlümüzü. Sonra birbirini tekrar eden tüm mucizeler bir ezbere dönüşür. Ne değerli ne değersiz ayırdına varamazsın...

Ben bugün uyandım. Tutuşmuştu yavaştan tüm yapraklar uçlarından. Bu doğanın verdiği ince bir mesaj olmalı. Bak bende uyandım.. Yandım, tutuştum, renk değiştirdim. Bir kaç gün sonra çırılçıplak kalacağım. En şeffaf halimle göklere uzanacak dallarım. Kimseden gizlisi saklısı olmayan oyuklarımla yine dimdik ayakta duracağım. Her gün önümden geçen insanların ezberi olacağım. Sonrasında alışacağım bu duruma. Bir yağmurun beni ıslatmasıyla uyanacağım yeni bir mevsime, yine bir düşün umuduna kapılarak. Yeşerecegim hatta. Bir sonraki sebebimin gerçekliğini sorgulamadan ama umut ederek, yine kanacağım rüzgarın tınısına. Biliyor musun kanmak çok güzel. Orada her duygu güzel rüyalara gebe.

Hiç korkma. Gerçeklik aslında senin rüyalarında saklı. Nasıl bu dünya kendi seçimlerini insanın yüzüne tokat gibi çarpsa da rüyaların onları korur. Sığın, yaşa, kokla. Orada gördüğün her şey senin gerçeğin aslında. Düşünme. Bırak tutuşsun yaprakların. Hep kendinin arkasında ol. Dallanıp budaklan. Korkma, bu uyanış da her mucize gibi birilerinin ezberi olacak. Ama seni sana en temiz halinle geri verecek. 

".. çünkü sırf güneş geceyi sevmedi diye ay doğmayı bırakmaz"

Geceyi severdi, küçük balkon kuşu. Balkonunda ışıkların şımarık oyunlarını izler, geleceğe dair hikayeler yazardı. Aslında geçmişine dair yazacağı çok fazla şey olmasına rağmen hafızası asla iyi olmadığı için geleceğe, yeniliğe açardı kalemini. O zamanlar fark etmiyordu ama geçmişle tüm bağını koparmayı başaran bir süper güce sahipti. İlk başlarda farkında değildi bunun, farkında olmaya başladığında kendi yüzüne ne kadar nankör olduğunu söyleyip vurup kafayı yatardı.  Uyku tutmazdı geceleri, kendine kızardı, -Nasıl yapıyordu bunu? insan hiç geçmişini unuturmuydu? Arkasında ne vardı bu şımarıklığın? Kim yardım ediyordu?- asla anlayamamıştı. 

Nankörlük gibi gözüken bu gücün lehine işlediğini  çok sonradan 30 lu yaşlarına bastığında anlayacaktı.

Geceye kavuşma hissi, her biten gün sonrasında güven yüklüyordu - güya güçlü olan- kalbine. Onu tek rahatsız eden şey güneşin batarken gösterdiği kör edici kızılıydı. Evrenin en parlak yıldızının, güneşin, ışıkları kapatınca havası sönen geceyle bir derdi vardı belli ki. Yan apartmanın çatısına güle oynaya yaklaşıp hızlıca batarken, tüm hıncıyla sızlatıyordu içini bizim küçüğün.. Her batışta ağlamaklı oluyordu, terk edilmişliği hatırlatıyordu ona güneşin çatının arkasından kayboluşu. İlk terk edilişini.. Hiçliğini, görünmezliğini, amaçsızlığını ve bir günün daha ne kadar boş geçtiği dank ediyordu kafasına.  Bazen bu ana şahit olmamak için öğlenden geceye kadar uyurdu. İyi hissettirmeyen anlardan kaçmayı çok iyi başarırdı. Belki de hafızası bu yüzden onunla birlikte değildi. O evreyi uykuyla atlatıp çok sevdiği ay ışığına kavuşunca yine geleceğe dair düşlerini coştururdu. Mesela baktı ki çok sevdiği ama ilerde canını yakacağını bildiği bir şey girdi hayatına, alay ederdi o şey her ne ise ve onu gururla yenerdi. Yine en sonunda kendinden uzaklaştırmayı başarırdı. Kendince çok akıllıca bulduğu bu kurtuluş yöntemiyle kazandığı zaferden sonra yine k.çının üstüne oturup aptalca üzülürdü.  

Sahi ne zaman keşfetmişti bu yöntemi? Bazı şeyler o kadar fluyduki...

Kendini kurtarış hikayelerinin her birinde yeni bir özelliği ile tanışırdı. Bazen severdi bu yeni özelliğini, kimsenin canını yakmadan kaçış fikirlerini gururla savunurdu. Bazen de kendisini tanıyamaz, acımasızlığından utanırdı. Ama bu utançtan daha kötüsünün çaresizlik olduğunu düşünüp kendini affederdi.

  -Bir yerde okumuştum bir insan ne yapmış olursa olsun kendisini 8 saatin sonunda affedermiş, çünkü bir tek kendisini arkasında bırakıp gidemez insan .- 

Çaresizlik kötü, çok kötüdür. Bilen bilir. Dibi uçsuz bucaksız bir çaresizlik, tüm umutları gölgede bırakacak kadar güçlüdür. Umut için ise zehirdir derler böyle zamanlarda. Umut çaresizlik ateşinin körükleyicisidir. Çünkü neyi umut edersen aslında o şeyin olmayacağını bilirsin; ya kuyunun dibindedir, bilinmezlik, karanlık, yerçekiminin verdiği inanılmaz güven seni caydırır uzanıp erişemezsin; ya da sen diptesindir, umut, yukarıdan gelip taşların arasından sızan yalancı bir gün ışığıdır ve sadece kandırır, şanslıysan kandırıldığını anlayıp yoluna bakarsın.

Şimdi o küçük  balkon kuşu büyüdü ve boş umutlara sarılan, güneşin parlatan filtresiyle sahte fotoğraflar çeken, yerçekiminin verdiği yalancı güvene kanıp sıradan bir hayat yaşayan, belirli günler ve haftalar kitabına göre karşısındakini önemli hissettirmeye çalışan insanlardan korudu kendisini. Samimiyetsiz hislerden, seçimlerden, yaşantılardan sıyrılarak ilerledi yoluna.  Hiçbir şeyi seçmedi, önüne geldiği gibi yaşadı ama  bir şeyi beceremedi, hafızasını sağlamlaştırmayı. Hissetmedi belkide, hep savunduğu motto doğru çıktı sanırım, Her anı, bir gün hafızada silinir geriye tek bir şey kalır, nasıl hissettirdiği. Bu aralar hissettikleri ise onu 4 sene önce balkonunda unuttuğu ay ışığına götürdü. Güneş geceyi hala sevmiyordu ama ay doğmayı bırakmamıştı, hala bıraktığı yerdeydi ve yine sakindi, yol göstericiydi. . Anlattım ona her şeyi. Ne halde gittim, nasıl sevdim, neden bir başıma kaldım, ne halde döndüm bıraktığım yere. Sonra eğildim önünde ve bundan sonrası için yalnızca dinginlik diledim.

Başlık: Muhteşem parça * Şanışer - Ne için Yaşıyorum

Nasıl gidilir?

Toprak olup da gidersin arkanda bıraktıklarının gözyaşı olur, o gözyaşlarıyla yeniden yeşerirsin.. Umut olursun, anı olursun, yeri gelir örnek olursun, gururunla gidersin.

Bi an gelir hiç arkana bakmadan gidersin, çarptığın kapının sesini bile duymadan, hissetmeden. En güzeli budur giden için, acısızdır, bomboş bir sayfa çoktan açılmıştır ve yeni kaleminin mürekkebine kavuşmayı bekliyordur.

Bazen de son kez gözlerine bile bakamadan gidersin.. Gitmek istemeyerek, yüreğini bırakarak gidersin. Geçmişini hiç tanımadığın, geleceği sana ait olmayan birini karanlıktan aydınlığa emanet ederek gidersin. Kendinden bile sakındığın her anını başka bir kalbe bırakarak gidersin. Buruk kalır ve hep buruk kalacaktır sol tarafın. Ama korkmazsın geride bıraktığının ne halde kalacağından. Çünkü zaten hiç var olmadığın bir yerden gitmenin acısını yine kendin çekeceksindir. 

Kolay değildir hiçbir gidiş, geri dönüşü de olmamalıdır. Çünkü birinden veya bir yerden gidişin hayattaki duruşunun en önemli göstergesidir. Hele ki karşındaki dünyada nesli tükenmekte olan naif insanlardansa ve gönlü gökyüzü kadarsa sorumluluğun daha da fazladır bu eylemde.  

Yavaş yavaş hissettirmeden, ama bir o kadar unutturarak.. Her gidişin acımasızlık olmadığını, zamanında verilen doğru bir radikal kararın günü geldiğinde bir çocuğun gülümsemesinden "şükür" olarak yansıyacak oluşunu anlatarak, üstüne düşeni yaparak gitmelisin işte..