Sararırken Yapraklar

Uyanış.. Bir filizin çiçeklenmesi bir kuşun yumurtasını kırıp dünyaya seslendiği o ilk an.. Basit ama etkileyicibir düzen.. Sarıp gider mucizevi şeyler gönlümüzü. Sonra birbirini tekrar eden tüm mucizeler bir ezbere dönüşür. Ne değerli ne değersiz ayırdına varamazsın...

Ben bugün uyandım. Tutuşmuştu yavaştan tüm yapraklar uçlarından. Bu doğanın verdiği ince bir mesaj olmalı. Bak bende uyandım.. Yandım, tutuştum, renk değiştirdim. Bir kaç gün sonra çırılçıplak kalacağım. En şeffaf halimle göklere uzanacak dallarım. Kimseden gizlisi saklısı olmayan oyuklarımla yine dimdik ayakta duracağım. Her gün önümden geçen insanların ezberi olacağım. Sonrasında alışacağım bu duruma. Bir yağmurun beni ıslatmasıyla uyanacağım yeni bir mevsime, yine bir düşün umuduna kapılarak. Yeşerecegim hatta. Bir sonraki sebebimin gerçekliğini sorgulamadan ama umut ederek, yine kanacağım rüzgarın tınısına. Biliyor musun kanmak çok güzel. Orada her duygu güzel rüyalara gebe.

Hiç korkma. Gerçeklik aslında senin rüyalarında saklı. Nasıl bu dünya kendi seçimlerini insanın yüzüne tokat gibi çarpsa da rüyaların onları korur. Sığın, yaşa, kokla. Orada gördüğün her şey senin gerçeğin aslında. Düşünme. Bırak tutuşsun yaprakların. Hep kendinin arkasında ol. Dallanıp budaklan. Korkma, bu uyanış da her mucize gibi birilerinin ezberi olacak. Ama seni sana en temiz halinle geri verecek.